III cz. trzeciego odcinka - Adventures of Parallel

N –Udało się!

A –Naprawdę jestem z ciebie dumna.

N –Dobrze, że bogowie nie zamknęli cmentarza.

A –Racja… Dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę.

Amneris patrzy na zegar nad bramą.

A –Coś tu nie gra… Spóźniliśmy się…

N –Więc dlaczego zdołałam wejść do Cmentarza?

A –Ktoś musiał skontaktować się z Ozyrysem i powiedzieć mu, że wybrana już przybyła.

N –Kto mógł o tym wiedzieć?

A –Nikt oprócz mnie.

N –A może to ten tajemniczy człowiek, od którego dostałam szmaragd?

A –Też nie, on został stąd wygnany.

N –To może Avone…

A –Tak, pewnie to ona! W końcu umie rozmawiać z bogami przez umysł.

N –Kiedy następnym razem ją spotkam, będę musiała jej podziękować. Przecież byłaby to częściowo moja win, jeżeli nie zdążyłybyśmy otworzyć bramy Cmentarza Dusz, przed jego zamknięciem.

A –Nie obwiniaj siebie. Teraz chodźmy, musimy znaleźć twój grobowiec.

N –To brzmi okropnie…

A –No, cóż. Przynajmniej nie musimy już się spieszyć.

Amneris i Nina wchodzą na cmentarz.

N –Wow, czuję się tu tak, inaczej…

A –To bardzo prawdopodobne.

N –Dlaczego?

A –Jesteśmy w innym wymiarze.

N –W innym wymiarze?

A –Tak, spójrz.

Amneris dmucha na mur cmentarza. Kurz opada, a na ścianie pojawia się rysunek.

N –Co oznacza ten rysunek?

A –Zobacz, tu jest narysowany nasz świat, a poniżej świat zmarłych. Widzisz tę fioletową linię? To jest Cmentarz Dusz. Coś na granicy życia i śmierci.

N –Niby racja, chociaż to taki nieprawdopodobne, że w jednej chwili jestem normalnym człowiekiem żyjącym w XXI wieku, chodzę do szkoły, podróżuje, a już w drugiej jestem w równoległym świecie, dowiaduje się, że zostałam wybrana przez egipskich bogów, którzy zresztą są moją rodziną.

A –Dopiero teraz zdaje sobie sprawę, że rzeczywiście możesz czuć się z tym dziwnie.

N –Bardzo dziwnie. Wciąż mi się wydaje, że to tylko sen.

A –Może ci się tak wydawać. Niektórzy uważają, że w trakcie snu trafiamy do równoległych światów.

N –Takich jak Cmentarz Dusz?

A –Dokładnie, ale teraz chodźmy znaleźć kogoś, kto pomoże nam znaleźć twój grób.

N –Nie znajdziemy go same?

A –To, że jesteś wybraną, nie oznacza, że twój grób znajduje bardzo blisko bramy. Jest po prostu ukryty pośród tych 9 miliardów innych.

N –Dobrze, kto nam pomoże?

A –Może ten starzec?

Podchodzą do niego.

A –Witam.

N –Dzień dobry.

A –Pomoże nam pan znaleźć grób wybranej?

Starzec zdejmuje kaptur.

S –Pomogę. Witaj, Nino.

A, i jeżeli ktoś skomentuje przynajmniej dwa moje posty, dołączę do obserwatorów jego bloga.

Na razie!